প্ৰভু মানৱ জাতিক জ্ঞানৰ পোহৰ প্ৰদান কৰা

হে পৰমেশ্বৰ, মানৱ জাতিৰ অন্তৰ পৱিত্ৰ কৰি ৰাখিবা
হে পৰম কৰুণাময় প্ৰভু,
মানৱ জাতিক লোভ, মোহ, কাম, ক্ৰোধ, দম্ভ, অহংকাৰ আৰু সকলো অশুভ চিন্তাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবা। মানুহৰ অন্তৰত এনে পৱিত্ৰতাৰ পোহৰ বিলাই দিবা, যাতে কোনোদিনে আনৰ প্ৰতি হিংসা, বিদ্বেষ, ঘৃণা অথবা প্ৰতিশোধৰ ভাব জন্ম নলয়।
হে প্ৰভু, ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা আৰু নিজৰ স্বাৰ্থৰ মোহত পৰি মানুহে যেন কেতিয়াও নিজৰ মানৱতা হেৰুৱাই নেপেলায়। কাৰণ ধন-সম্পত্তি এদিন শেষ হ'ব, ক্ষমতা এদিন হেৰাই যাব, সৌন্দৰ্যও এদিন ম্লান পৰিব; কিন্তু মানুহৰ সৎকৰ্ম, মৰম, দয়া আৰু মানৱতাৰ স্মৃতি যুগ যুগ ধৰি জীয়াই থাকিব।
প্ৰভু, মানুহৰ জীৱনটো যেন কেৱল নিজৰ সুখ-সুবিধা আৰু স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবেই সীমাবদ্ধ হৈ নাথাকে। প্ৰতিজন মানুহৰ হৃদয়ত সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ প্ৰতি মৰম, প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি দায়িত্ব আৰু প্ৰতিটো জীৱৰ প্ৰতি দয়া জগাই তুলিবা। মানুহে যেন আনৰ দুখত দুখী হ'ব পাৰে, আনৰ চকুলোৰ মূল্য বুজিব পাৰে আৰু নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি আনৰ মুখত অকণমান হাঁহি বিৰিঙাব পাৰে।
হে দয়াৰ সাগৰ প্ৰভু, মানুহক এনে এক সুন্দৰ অন্তৰৰ অধিকাৰী কৰি তুলিবা, যাৰ উপস্থিতিত কাৰো মনত ভয়ৰ সৃষ্টি নহয়, কাৰো চকুত চকুলো নাহে, কাৰো জীৱনলৈ অশান্তি নাহে। বৰঞ্চ যাৰ এষাৰ মিঠা কথাই দুখী হৃদয়ত সাহস যোগায়, যাৰ অকণমান সহায়ে নিৰাশ মানুহৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে আৰু যাৰ সৎকৰ্মই পৃথিৱীখনক অলপ হ'লেও সুন্দৰ কৰি তোলে।
প্ৰভু, মানুহক আনৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ নহয়, আনৰ দুখ বুজিবলৈ শিকাবা। আনক পৰাস্ত কৰিবলৈ নহয়, আনৰ কাষত থিয় দিবলৈ শিকাবা। কেৱল নিজৰ বাবে জীয়াই থাকিবলৈ নহয়, সমগ্ৰ জীৱকূলৰ মংগলৰ বাবে জীয়াই থাকিবলৈ শিকাবা।
হে পৰমেশ্বৰ, মোৰ তোমাৰ ওচৰত একো বিচাৰিবলগীয়া নাই।
নালাগে ধন-সম্পত্তি, নালাগে ক্ষমতা, নালাগে যশ-খ্যাতি, নালাগে কোনো অহংকাৰৰ স্থান।
মাথোঁ মানৱ জাতিৰ অন্তৰখন পৱিত্ৰ কৰি ৰাখিবা। মানুহৰ হৃদয়ত দয়া, ক্ষমা, কৰুণা, প্ৰেম আৰু সত্যৰ জ্যোতি জ্বলাই ৰাখিবা।
এই পৃথিৱীত কোনো মানুহে যেন আন এজন মানুহৰ দুখৰ কাৰণ নহয়। কোনো জীৱই যেন মানুহৰ নিষ্ঠুৰতাৰ বলি নহয়। প্ৰকৃতিৰ বুকুত যেন ধ্বংসৰ পৰিৱৰ্তে সেউজীয়া জীৱন উভতি আহে।
হে প্ৰভু, মানুহক মানুহ হিচাপে জীয়াই থাকিবলৈ শিকাবা।
কাৰণ জীৱনৰ প্ৰকৃত সাৰ্থকতা কিমান ধন উপাৰ্জন কৰিলোঁ, কিমান ক্ষমতা লাভ কৰিলোঁ বা কিমান ডাঙৰ হ'লোঁ, তাত নহয়; জীৱনৰ প্ৰকৃত সাৰ্থকতা হ'ল—মোৰ বাবে আনৰ জীৱনত কিমানখিনি শান্তি, মৰম আৰু কল্যাণ আহিল।
সকলোৰে মংগল হওক। সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ কল্যাণ হওক। প্ৰকৃতি আৰু প্ৰতিটো জীৱৰ সুৰক্ষা হওক।
জয় পৰমেশ্বৰ।
মাধৱ গগৈ 

Northeast News India 

মানৱ জাতিৰ ধ্বংস হোৱাৰ সময় সমাগত

মানৱ জাতিৰ ধ্বংস সমাগত

মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যৎক লৈ মাধৱ গগৈৰ সতৰ্কবাণী

বিশেষ সংবাদ

মাধৱ গগৈ এ বৰ্তমানৰ ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থা আৰু মানৱ সমাজৰ ভৱিষ্যৎক লৈ গভীৰ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁৰ মতে, যদি ৰাজনীতি মানৱতা, শান্তি, সমতা আৰু প্ৰকৃতিৰ কল্যাণৰ পথ এৰি বিভাজন, সংঘাত, লোভ আৰু ক্ষমতাৰ প্ৰতিযোগিতাৰ পথত আগবাঢ়ি থাকে, তেন্তে ই সমগ্ৰ মানৱ জাতিক ধ্বংসৰ দিশলৈ ঠেলি দিব পাৰে।

তেওঁ কয় যে সমাজ জীৱনৰ ব্যৱস্থা ক্ৰমে অন্ধকাৰৰ দিশলৈ আগবাঢ়িছে, য’ত মানুহে মানুহৰ মাজৰ ভাতৃত্ববোধ, নৈতিকতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধ হেৰুৱাব পাৰে। সময় থাকোঁতেই সমগ্ৰ মানৱ জাতিয়ে নিজকে চিনিব লাগিব আৰু শান্তি, একতা, সমতা তথা প্ৰকৃতিৰ সৈতে সমন্বয় ৰাখি নতুন সমাজ গঢ়ি তুলিব লাগিব বুলি তেওঁ আহ্বান জনায়।

মাধৱ গগৈয়ে সতৰ্ক কৰি কয় যে, যদি মানৱ সমাজে সময় থাকোঁতেই নিজৰ পথ সংশোধন নকৰে, তেন্তে ভৱিষ্যতে মানৱ জাতিৰ অস্তিত্ব গভীৰ সংকটত পৰিব পাৰে।

Northeast News India

মানৱ জাতিয়ে সদায় পশু পক্ষীৰ পৰা জ্ঞান লাভ কৰা দৰকাৰ

মানৱ জাতিয়ে সদায় প্ৰকৃতি আৰু পশু পক্ষী ক অনুকৰণ কৰি চলিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। পশু পক্ষীয়ে যেনেকৈ নিজৰ নিজৰ ধৰ্ম পালন কৰিছে, মানৱ জাতিয়েও পশু পক্ষীৰ পৰা জ্ঞান অৰ্জন কৰিলে সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ কল্যাণ হ'ব।।

শ্ৰী মাধৱ গগৈ 

অসম।।

Northeast News India 

মানুহক মানুহ হিচাপে চাওক

জীয়াই থাকোঁতেই মানুহক মানুহ হিচাপে চাওক
এজন মানুহ জীয়াই থাকে—

নীৰৱে হাঁহে, নীৰৱে কান্দে।

বুকুৰ ভিতৰত কিমান যে ধুমুহা বৈ থাকে,

কিমান যে অপূৰ্ণ বেদনা বুকুত কঢ়িয়াই

তেওঁ প্ৰতিদিনে আগবাঢ়ি যায়—

সেয়া হয়তো তেওঁৰ অতি ওচৰৰ মানুহেও নাজানে।
কেতিয়াবা তেওঁ দুবেলা খাবলৈ পাইছেনে নাই,

ৰাতিটো শান্তিৰে শুব পাৰিছেনে নাই,

অসুখত কোনোবাই তেওঁৰ কাষত আছেনে নাই,

জীৱনৰ বোজাই তেওঁৰ বুকুখন

কিমান গধুৰ কৰি তুলিছে—

এবাৰ মাথোঁ সুধি চোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল।
কিন্তু আমি বহু সময়ত সুধিবলৈ পাহৰি যাওঁ—

“তুমি কেনে আছা?”
মানুহজন জীয়াই থকা সময়ত

এষাৰ মৰমৰ কথা ক’বলৈ আমাৰ সময় নাথাকে,

এখন সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ আমাৰ মন নকৰে।

কিন্তু যেতিয়া সেই মানুহজন

চিৰদিনৰ বাবে আঁতৰি যায়,

তেতিয়া চকুত পানী আহে,

মুখত তেওঁৰ গুণগান উঠে,

ফুলেৰে সজোৱা হয় তেওঁৰ শেষ যাত্ৰা।
কিন্তু এবাৰ ভাবক—
মৃত্যুৰ পিছত দিয়া ফুলে

জীয়াই থকা অৱস্থাৰ ক্ষুধা পূৰাব পাৰেনে?

মৰণৰ পিছৰ অশ্ৰুৱে

জীয়াই থকা সময়ৰ নিঃসংগতাৰ বেদনা

মচিব পাৰেনে?
নোৱাৰে।
সেয়ে, হে পৃথিৱীৰ মানৱ জাতি —
মানুহক মৃত্যুৰ পিছত সন্মান দিয়াৰ আগতেজীয়াই থকা সময়তেই সন্মান দিয়ক।
কোনোবাই নীৰৱ হৈ থাকিলে সুধিব—

“তোমাৰ মনটো ভাল আছেনে?”
কোনোবাই ভোকত থাকিলে

এমুঠি আহাৰ আগবঢ়াওক।
কোনোবাই বিপদত পৰিলে

তেওঁক অকলে এৰি নিদিব।
কোনোবাই কান্দিব নোৱাৰি হাঁহি থাকিলে,

তেওঁৰ হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থকা

কান্দোনটো এবাৰ অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক।
কাৰণ—

মানুহৰ জীৱন অমূল্য,

কিন্তু জীৱনৰ সময় অতি ক্ষণস্থায়ী।
এদিন হয়তো আপোনাৰ কাষৰ মানুহজন নাথাকিব।

তেতিয়া তেওঁৰ বাবে কিমান কথা ক’লেও,

কিমান ফুল আগবঢ়ালেও,

কিমান অশ্ৰু বিসৰ্জন দিলেও—

তেওঁ আৰু সেই মৰমখিনি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব।
সেয়ে আজি, এই মুহূৰ্ততে—

আপোনাৰ কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ লওক।

এষাৰ মৰমৰ কথা কওক।

ক্ষমা কৰিবলগীয়া থাকিলে ক্ষমা কৰক।

সহায় কৰিব পৰা থাকিলে সহায় কৰক।

আৰু মানুহক মানুহ হিচাপে ভালপাওক।
কাৰণ—
মানুহ মৰাৰ পিছত

“ভাল মানুহ আছিল” বুলি কোৱাতকৈ,

মানুহ জীয়াই থাকোঁতেই

তেওঁক ভাল মানুহৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোৱেই

প্ৰকৃত মানৱতা।
✊ পৃথিৱীৰ মানৱ জাতিৰ প্ৰতি এক শক্তিশালী আহ্বান
হে মানুহ!
এবাৰ নিজৰ হৃদয়ক সুধক—

আপোনাৰ চৌপাশে কিমানজন মানুহ

জীয়াই জীয়াই মৰিছে?
কিমানজনে হাঁহিৰ আঁৰত কান্দি আছে?

কিমানজনে ভোক লুকুৱাই আছে?

কিমানজনে অসুখ লুকুৱাই আছে?

কিমানজনে অকলে ৰাতি পাৰ কৰিছে?

কিমানজনে কেৱল এষাৰ মৰমৰ মাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে?
তেওঁলোকক মৃত্যুৰ পিছত ফুল নিদিব—

জীয়াই থাকোঁতেই এখন হাত আগবঢ়াওক।
মৃত্যুৰ পিছত কান্দিবলৈ নাথাকক—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ চকুৰ পানী মচি দিয়ক।
মৃত্যুৰ পিছত গুণগান গাবলৈ নাথাকক—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ মূল্য বুজক।
মৃত্যুৰ পিছত “ভাল মানুহ আছিল” বুলি নক’ব—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁক ভালপোৱাৰ সাহস কৰক।
মানুহক জাতি, ধৰ্ম, ভাষা, বৰ্ণ, ধন-সম্পত্তি বা সামাজিক পৰিচয়েৰে নহয়—

প্ৰথমে এজন মানুহ হিচাপে চাওক।
কাৰণ আপোনাৰ হাতত হয়তো কাৰোবাৰ জীৱন সলনি কৰি দিয়াৰ ক্ষমতা আছে।

আপোনাৰ এষাৰ মৰমৰ কথাই হয়তো কাৰোবাক আকৌ জীয়াই থকাৰ সাহস দিব পাৰে।

আপোনাৰ এখন সহায়ৰ হাতে হয়তো কাৰোবাক অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ আনিব পাৰে।
সেয়ে আৰু পলম নকৰিব।
আজিয়েই কাৰোবাৰ খবৰ লওক।

আজিয়েই কাৰোবাক ক্ষমা কৰক।

আজিয়েই কাৰোবাৰ কাষত থিয় হওক।

আজিয়েই কাৰোবাক কওক—

“তুমি অকলশৰীয়া নহয়, মই তোমাৰ লগত আছোঁ।”
মনত ৰাখক—
মৃত্যুৰ পিছত হাজাৰজন মানুহে কান্দিলেও

এজন মৃত মানুহে সেই কান্দোন অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু—
জীয়াই থকা এজন মানুহৰ কাষত

এজন মানুহ আন্তৰিকভাৱে থিয় হ’লেই

এখন জীৱন সলনি হ’ব পাৰে।
সেয়ে আহক—

আমি এনে এখন সমাজ গঢ়োঁ,

য’ত মানুহক হেৰুওৱাৰ পিছত নহয়,

জীয়াই থাকোঁতেই মানুহৰ মূল্য বুজা হয়।
য’ত শ্মশানত ফুলতকৈ

জীৱনত মৰম বেছি হয়।
য’ত মৃত্যুৰ পিছৰ অশ্ৰুতকৈ

জীৱনৰ সময়ত দিয়া সহায়ৰ হাত বেছি মূল্যবান হয়।
য’ত “মানৱতা” কেৱল এটা শব্দ নহয়—

মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত

জীয়াই থকা এক বাস্তৱ সত্য হয়।
**মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই ভালপাওক।
মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সন্মান দিয়ক।

মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সহায় কৰক।

কাৰণ মৃত্যুৰ পিছত কৰা মৰম

কেৱল স্মৃতি হৈ ৰয়—

কিন্তু জীয়াই থাকোঁতে কৰা মৰমে

এটা জীৱন ৰক্ষা কৰিব পাৰে।**

শ্ৰী মাধৱ গগৈ
অসম

Northeast News India 

মানৱ জাতিলৈ প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ আহ্বান জনালে ‘মা আৰু প্ৰকৃতি – পৃথিৱীৰ মানৱ ধৰ্ম’ৰ মাধৱ গগৈ

প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তি

তাৰিখ: ২৫ জুলাই, ২০২৬

মানৱ জাতিলৈ প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ আহ্বান জনালে ‘মা আৰু প্ৰকৃতি – পৃথিৱীৰ মানৱ ধৰ্ম’ৰ  মাধৱ গগৈ

গোলাঘাট, অসম: ‘মা আৰু প্ৰকৃতি – পৃথিৱীৰ মানৱ ধৰ্ম’ৰ  মাধৱ গগৈয়ে সমগ্ৰ মানৱ জাতিলৈ প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ আৰু পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে এক আন্তৰিক আহ্বান জনাইছে।

তেওঁ কয় যে, শেহতীয়া বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক ঘটনাই মানুহক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে—এই পৃথিৱীত মা আৰু প্ৰকৃতিতকৈ কোনো ডাঙৰ নহয়। মানুহে নিজৰ লোভ, স্বাৰ্থ আৰু অসীম ভোগ-বিলাসৰ বাবে বন ধ্বংস, পৰিৱেশ দূষণ আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। ইয়াৰ ফলত পৃথিৱীৰ ভাৰসাম্য বিঘ্নিত হৈছে আৰু মানৱ সমাজে বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হৈছে।

মাধৱ গগৈয়ে সকলোকে লোভ, মোহ, কাম, ক্ৰোধ, দম্ভ, অহংকাৰ আৰু গৰ্ব ত্যাগ কৰি মা আৰু প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষা আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে একেলগে কাম কৰাৰ আহ্বান জনায়। তেওঁৰ মতে, প্ৰকৃতিক সন্মান আৰু সংৰক্ষণ কৰিলেহে মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যৎ অধিক সুৰক্ষিত, শান্তিপূৰ্ণ আৰু মংগলময় হ'ব।

তেওঁৰ আহ্বানৰ মূল বাৰ্তা হৈছে—সমগ্ৰ বিশ্বৰ মানুহে ভাষা, ধৰ্ম, জাতি আৰু দেশৰ ভেদাভেদ পাহৰি পৃথিৱী আৰু প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে একত্ৰিত হোৱাটো সময়ৰ প্ৰয়োজন।

Northeast News India

ৰঙালী বিহুৰ শুভেচ্ছা

মানুহে মানুহক ভাল পাওক, প্ৰকৃতিক কৰক সন্মান'— ৰঙালী বিহুৰ ক্ষণত মাধৱ গগৈৰ বিশ্ববাসীলৈ শান্তিৰ আহ্বান

প্ৰকৃতিৰ বুকুত বসন্তৰ পৰশ আৰু চৌদিশে ৰঙালী বিহুৰ উছাহ-উদ্দীপনাৰ মাজতেই 'মা আৰু প্ৰকৃতি'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মাধৱ গগৈয়ে সমগ্ৰ মানৱ জাতিলৈ এক বিশেষ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে। এক আধ্যাত্মিক আৰু মানৱীয় দৃষ্টিভংগীৰে তেওঁ 'পৃথিৱীৰ মানৱ ধৰ্ম'ৰ আদৰ্শৰে এক নতুন যুগৰ সূচনা কৰাৰ আহ্বান জনায়।

প্ৰকৃতি আৰু মানৱতাৰ একাত্মবোধ

মাধৱ গগৈয়ে তেওঁৰ বাৰ্তাত উল্লেখ কৰে যে প্ৰকৃতি কেৱল আমাৰ পৰিৱেশ নহয়, প্ৰকৃতি আমাৰ মাতৃ। তেওঁ কয়, নতুন বছৰৰ এই পবিত্ৰ ক্ষণত মই সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ মঙ্গল, শান্তি আৰু কল্যাণ কামনা কৰিছোঁ। আজিৰ সময়ত আটাইতকৈ প্ৰয়োজন হৈছে মানুহে মানুহক ভাল পোৱাটো আৰু প্ৰকৃতিক অন্তৰেৰে সন্মান জনোৱাটো।

এক নতুন পৃথিৱী গঢ়াৰ সংকল্প

'মা আৰু প্ৰকৃতি'ৰ তৰফৰ পৰা আগবঢ়োৱা এই বাৰ্তাত এখন সুন্দৰ আৰু হিংসামুক্ত পৃথিৱী গঢ়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। গগৈৰ মতে, যেতিয়া মানুহে প্ৰকৃতিক মাতৃ জ্ঞান কৰিব আৰু মানৱতাক শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব, তেতিয়াহে সমাজত প্ৰকৃত সুখ আৰু সমৃদ্ধি আহিব।

বিহুৰ ওলগ আৰু শুভকামনা

অসমৰ বাপতিসাহোন ৰঙালী বিহুৰ শুভেচ্ছা জনাই তেওঁ কয় যে বিহুৱে আমাক সমন্বয়ৰ শিক্ষা দিয়ে। এই সমন্বয় কেৱল মানুহৰ মাজতে নহয়, প্ৰকৃতিৰ সৈতেও হোৱা উচিত। তেওঁ সকলোৰে জীৱন আনন্দ আৰু সমৃদ্ধিৰে ভৰি পৰিবলৈ আশীৰ্বাদ আৰু শুভকামনা জ্ঞাপন কৰে।

প্ৰকৃতিৰ আশীৰ্বাদ আৰু মানৱতাৰ বান্ধোনেৰে আমি এখন নতুন পৃথিৱী গঢ়িম।"

মাধৱ গগৈ।