অট্টালিকা বা পকী ৰাস্তাই প্ৰকৃত উন্নয়ন নুবুজায়: উন্নয়নৰ এক নতুন সংজ্ঞাৰে মাধৱ গগৈ
বিশেষ সংবাদ
বৰ্তমানৰ সময়ত উন্নয়ন বুলিলে সাধাৰণতে চকুত পৰে বিশাল অট্টালিকা, পকী ৰাস্তা নাইবা অত্যাধুনিক ডিজিটেল প্ৰযুক্তি। কিন্তু এই সকলোবোৰেই কি প্ৰকৃত উন্নয়ন?
এই গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে বিশিষ্ট সমাজকৰ্মী তথা চিন্তাবিদ মাধৱ গগৈয়ে। তেওঁৰ মতে, বাহ্যিক চাকচিক্যই কেতিয়াও এটা জাতি বা এখন দেশৰ প্ৰকৃত উত্তৰণৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে।
এক বিশেষ বাৰ্তাত তেওঁ উল্লেখ কৰে যে, কেৱল টোলগেট নিৰ্মাণ কৰা, ডিজিটেল পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ কৰা বা শিক্ষানুষ্ঠানৰ বিশাল ভৱন গঢ়ি তুলিলেই উন্নয়ন নুবুজায়।
আনকি একাংশ লোকৰ বাবে চৰকাৰী আঁচনি বা গাওঁ-চহৰত সুৰাৰ সহজলভ্যতাই সমাজখনক প্ৰকৃত সমৃদ্ধিৰ পৰা আঁতৰাইহে নিছে।
প্ৰকৃত উন্নয়নৰ আধাৰ কি?
মাধৱ গগৈৰ মতে, উন্নয়ন হ’ল এক সৰ্বাংগীণ প্ৰক্ৰিয়া।
ইয়াৰ মূল আধাৰসমূহ হ’ব লাগে:
সু-সংস্কাৰযুক্ত শিক্ষা: য’ত কেৱল ডিগ্ৰীধাৰী শিক্ষিতই নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ মাজত নৈতিকতা আৰু সু-সংস্কাৰৰ বিকাশ ঘটে।
প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য: প্ৰতিজন নাগৰিকে বিশুদ্ধ পানী, নিৰ্মল বায়ু আৰু এক সুস্থ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশত উশাহ ল’বলৈ পোৱাটোৱেই প্ৰকৃত উন্নয়ন।
মৌলিক প্ৰয়োজনৰ নিশ্চয়তা: সমাজৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে পুষ্টিকৰ খাদ্য, উন্নত বাসস্থান আৰু পৰ্যাপ্ত বস্ত্ৰৰ সু-ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব।
মানসিক শান্তি আৰু সৰ্বজীৱৰ কল্যাণ: উন্নয়নৰ চৰম লক্ষ্য হ’ব লাগে মানসিক শান্তি। কেৱল মানুহেই নহয়, সমগ্ৰ প্ৰকৃতি আৰু জীৱকূল য’ত শান্তিপূৰ্ণভাৱে জীয়াই থাকিব পাৰে, সেয়াহে প্ৰকৃত উন্নয়ন।
তেওঁ দৃঢ়তাৰে কয় যে, যেতিয়া প্ৰকৃতি আৰু মানৱতাৰ মাজত এক সুন্দৰ সমিলমিল গঢ়ি উঠিব, তেতিয়াহে এখন ৰাজ্য বা দেশে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জন কৰিব পাৰিব।
বস্তুবাদী উন্নয়নতকৈ মানৱীয় আৰু প্ৰাকৃতিক উন্নয়নৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ তেওঁ সমাজক আহ্বান জনায়।
Northeast News India
