পৃথিৱীত সহাৱস্থান কৰিবলৈ জন্ম মানৱ জাতিৰ

প্ৰকৃতিৰ মালিক নহয় মানুহ, পৃথিৱীত সহাৱস্থান কৰিবলৈহে জন্ম মানৱ জাতিৰ

প্ৰকৃতি ধ্বংস কৰি উন্নয়নৰ সপোন দেখাটো মানৱ জাতিৰ বাবে ভৱিষ্যতৰ এক ভয়াৱহ বিপদ — মাধৱ গগৈ


আধুনিকতাৰ নামত আকাশলংঘী অট্টালিকা, বৃহৎ নিৰ্মাণকাৰ্য আৰু উদ্যোগীকৰণৰ প্ৰতিযোগিতাত নামি পৰা মানৱ জাতিয়ে ক্ৰমাৎ প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্য বিনষ্ট কৰি আহিছে। কিন্তু মানুহে এটা কথা পাহৰি যোৱা উচিত নহয় যে বিল্ডিং, অট্টালিকা অথবা ধন-সম্পত্তিয়ে মানুহক অক্সিজেন দিব নোৱাৰে। মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিশুদ্ধ বায়ু, পানী, খাদ্য আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ মূল উৎস হৈছে প্ৰকৃতি।

মাধৱ গগৈয়ে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে নিজৰ চিন্তা প্ৰকাশ কৰি কয় যে, মানুহে যিমানেই ধন-সম্পত্তি আৰু ক্ষমতাৰ অধিকাৰী নহওক কিয়, প্ৰকৃতিৰ অবিহনে মানুহৰ অস্তিত্ব কল্পনা কৰিব নোৱাৰি।

তেওঁৰ মতে, প্ৰকৃতিক মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থত সলনি কৰি সুন্দৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। প্ৰকৃতি নিজেই সুন্দৰ, নিজেই সৃষ্টিশীল। বৰং মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থ আৰু ভোগ-বিলাসৰ বাবে প্ৰকৃতি ধ্বংস কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ইয়াৰ স্বাভাৱিক সৌন্দৰ্য আৰু পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে।

তেওঁ লগতে কয় যে, পৃথিৱী মানুহৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি নহয়। পৃথিৱীয়ে মানুহক ইয়াত বাস কৰাৰ সুযোগ দিছে, কিন্তু পৃথিৱীৰ মালিক হোৱাৰ অধিকাৰ দিয়া নাই। সেয়ে মানুহে গছ-গছনি, নদ-নদী, পাহাৰ-পৰ্বত, জীৱ-জন্তু আৰু সমগ্ৰ জীৱজগতৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হ'ব লাগিব।

তেওঁৰ আহ্বান—

মানুহে মানুহৰ প্ৰতি অন্যায় নকৰাকৈ, কোনো জীৱৰ অনিষ্ট নকৰাকৈ আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে সহাৱস্থান কৰি জীৱন অতিবাহিত কৰিবলৈ শিকিব লাগে। উন্নয়নৰ নামত প্ৰকৃতি ধ্বংস নহয়, বৰং প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষাক অগ্ৰাধিকাৰ দিব লাগে।

শেষত এটা গভীৰ সত্য মনত ৰখা উচিত—

পৃথিৱী নাথাকিলে মানুহৰ অস্তিত্ব নাথাকিব। কিন্তু মানুহ নাথাকিলেও প্ৰকৃতিৰ অস্তিত্ব থাকিব।

সেয়ে প্ৰকৃতিক জয় কৰাৰ চেষ্টা নহয়, প্ৰকৃতিৰ সৈতে মিলি জীয়াই থকাৰ মানসিকতা গঢ়ি তোলাটোৱেই হওক মানৱ জাতিৰ প্ৰকৃত উন্নয়ন।

লেখক: মাধৱ গগৈ

Northeast News India

মানৱ জাতিৰ ধ্বংস হোৱাৰ সমাগত

মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যৎ আজি এক ভয়ংকৰ সংকটৰ দিশে গতি কৰিছে।

ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ, ক্ষমতাৰ লোভ আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ নামত সমাজত ক্ৰমে হ্ৰাস পাইছে মানৱীয় মূল্যবোধ, নৈতিকতা, ভাতৃত্ববোধ আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতি।

আজি মানুহে মানুহক মানুহ হিচাপে চাবলৈ পাহৰি গৈছে। ৰাজনৈতিক দল, জাতি, ধৰ্ম আৰু ব্যক্তিগত স্বাৰ্থই মানুহৰ মাজত বিভাজনৰ দেৱাল গঢ়ি তুলিছে।

যিখন সমাজত মৰমৰ সলনি ঘৃণা, বিশ্বাসৰ সলনি অবিশ্বাস, সহানুভূতিৰ সলনি হিংসা আৰু একতাৰ সলনি বিভাজনে স্থান লাভ কৰে, সেই সমাজৰ ভৱিষ্যৎ কেতিয়াও সুন্দৰ হ'ব নোৱাৰে।

আমি মনত ৰখা উচিত—

ৰাজনীতি ক্ষমতা উপভোগ কৰাৰ মাধ্যম নহয়, ই জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰাৰ এক মহান দায়িত্ব।

চৰকাৰৰ প্ৰকৃত কৰ্তব্য হ'ল দৰিদ্ৰতা দূৰ কৰা, সকলোৰে বাবে উন্নত শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যসেৱা নিশ্চিত কৰা, নিবনুৱাক কৰ্মসংস্থাপনৰ সুবিধা দিয়া, দুৰ্বল শ্ৰেণীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ সংৰক্ষণ কৰা।

অট্টালিকা আৰু উন্নয়নৰ নামত প্ৰকৃতি ধ্বংস কৰি মানৱ সভ্যতা কেতিয়াও জীয়াই ৰাখিব নোৱাৰি।

আমি পাহৰি যোৱা উচিত নহয় যে দলতকৈ মানুহ ডাঙৰ, ক্ষমতাতকৈ মানৱতা ডাঙৰ আৰু ধন-সম্পত্তিতকৈ জীৱন আৰু প্ৰকৃতিৰ মূল্য বহুত বেছি।

আহক, ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ আৰু বিভাজনৰ ঊৰ্ধ্বত উঠি মানৱতাৰ পক্ষত থিয় দিওঁ।

সত্য, ন্যায়, শান্তি, প্ৰেম, ভাতৃত্ববোধ আৰু প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে সকলোৱে একত্ৰিত হওঁ।

কাৰণ—

মানুহৰ মাজত মানৱতা নাথাকিলে সভ্যতাৰ কোনো অৰ্থ নাথাকে। প্ৰকৃতি নাথাকিলে জীৱনৰ কোনো অস্তিত্ব নাথাকে।

মাধৱ গগৈ

Northeast News India 

মানৱ জাতিক জ্ঞানৰ পোহৰ প্ৰদান কৰা

মানৱ জাতিৰ অন্তৰ পৱিত্ৰ কৰাৰ আহ্বান মাধৱ গগৈৰ
লোভ, হিংসা, অহংকাৰ ত্যাগ কৰি প্ৰেম, দয়া আৰু মানৱতাৰ পথেৰে আগবাঢ়িবলৈ পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা

বৰ্তমান সমাজত বৃদ্ধি পোৱা লোভ, মোহ, হিংসা, বিদ্বেষ, অহংকাৰ আৰু স্বাৰ্থপৰতাৰ মাজত মানৱীয় মূল্যবোধ ৰক্ষা কৰাৰ এক গভীৰ আহ্বান জনাইছে মাধৱ গগৈয়ে।
তেওঁৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী প্ৰাৰ্থনাত পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ অন্তৰ পৱিত্ৰ কৰি ৰখাৰ কামনা প্ৰকাশ কৰিছে।
প্ৰাৰ্থনাটোত তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা আৰু যশ-খ্যাতি চিৰস্থায়ী নহয়। সময়ৰ সোঁতত এই সকলোবোৰ এদিন হেৰাই যাব, কিন্তু মানুহৰ সৎকৰ্ম, মৰম, দয়া, ক্ষমা আৰু মানৱতাৰ স্মৃতি যুগ যুগ ধৰি জীয়াই থাকিব।
তেওঁৰ মতে, মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰকৃত সাৰ্থকতা কেৱল নিজৰ সুখ-সুবিধা আৰু স্বাৰ্থ পূৰণৰ মাজত সীমাবদ্ধ থাকিব নালাগে। বৰঞ্চ আনৰ দুখ বুজা, বিপদৰ সময়ত কাষত থিয় দিয়া আৰু নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি আনৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙোৱাতহে জীৱনৰ প্ৰকৃত মহত্ত্ব নিহিত হৈ আছে।
মাধৱ গগৈয়ে প্ৰাৰ্থনাৰ জৰিয়তে আহ্বান জনাইছে যে মানুহৰ হৃদয়ত যাতে কেতিয়াও আনৰ প্ৰতি হিংসা, বিদ্বেষ, ঘৃণা অথবা প্ৰতিশোধৰ মনোভাৱ জন্ম নলয়। প্ৰতিজন মানুহৰ অন্তৰত দয়া, ক্ষমা, কৰুণা, প্ৰেম আৰু সত্যৰ পোহৰ জ্বলি থাকক।
কেৱল মানুহৰ প্ৰতি নহয়, প্ৰকৃতি আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো জীৱৰ প্ৰতিও মৰম আৰু দায়িত্ববোধ গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথাও তেওঁ উল্লেখ কৰিছে। মানুহৰ নিষ্ঠুৰতাৰ পৰা যাতে কোনো জীৱই ক্ষতিৰ সন্মুখীন নহয় আৰু প্ৰকৃতিৰ বুকুত ধ্বংসৰ পৰিৱৰ্তে সেউজীয়া জীৱন উভতি আহে, তাৰ বাবেও তেওঁ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।
তেওঁৰ এই প্ৰাৰ্থনাৰ মূল বাৰ্তা হৈছে—মানুহে আনক পৰাস্ত কৰাৰ পৰিৱৰ্তে আনৰ কাষত থিয় দিবলৈ শিকক, আনৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে আনৰ দুখ বুজিবলৈ শিকক।
মাধৱ গগৈয়ে স্পষ্ট কৰি দিছে যে তেওঁৰ পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা বা যশ-খ্যাতিৰ কোনো আকাংক্ষা নাই। তেওঁৰ একমাত্ৰ কামনা হৈছে সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ অন্তৰ পৱিত্ৰ হওক, পৃথিৱীত শান্তি প্ৰতিষ্ঠা হওক আৰু প্ৰতিটো জীৱৰ কল্যাণ সাধন হওক।
তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনাৰ অন্তিম আহ্বান—
“মানুহক মানুহ হিচাপে জীয়াই থাকিবলৈ শিকাবা। কাৰণ জীৱনৰ প্ৰকৃত সাৰ্থকতা কিমান ধন উপাৰ্জন কৰিলোঁ বা কিমান ক্ষমতা লাভ কৰিলোঁ, তাত নহয়; মোৰ বাবে আনৰ জীৱনত কিমানখিনি শান্তি, মৰম আৰু কল্যাণ আহিল, তাতহে নিহিত হৈ আছে।”
সকলোৰে মংগল হওক। সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ কল্যাণ হওক। প্ৰকৃতি আৰু প্ৰতিটো জীৱৰ সুৰক্ষা হওক।

মাধৱ গগৈ

Northeast News India 

মানৱ জাতিৰ ধ্বংস হোৱাৰ সময় সমাগত

মানৱ জাতিৰ ধ্বংস সমাগত

মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যৎক লৈ মাধৱ গগৈৰ সতৰ্কবাণী

বিশেষ সংবাদ

মাধৱ গগৈ এ বৰ্তমানৰ ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থা আৰু মানৱ সমাজৰ ভৱিষ্যৎক লৈ গভীৰ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁৰ মতে, যদি ৰাজনীতি মানৱতা, শান্তি, সমতা আৰু প্ৰকৃতিৰ কল্যাণৰ পথ এৰি বিভাজন, সংঘাত, লোভ আৰু ক্ষমতাৰ প্ৰতিযোগিতাৰ পথত আগবাঢ়ি থাকে, তেন্তে ই সমগ্ৰ মানৱ জাতিক ধ্বংসৰ দিশলৈ ঠেলি দিব পাৰে।

তেওঁ কয় যে সমাজ জীৱনৰ ব্যৱস্থা ক্ৰমে অন্ধকাৰৰ দিশলৈ আগবাঢ়িছে, য’ত মানুহে মানুহৰ মাজৰ ভাতৃত্ববোধ, নৈতিকতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধ হেৰুৱাব পাৰে। সময় থাকোঁতেই সমগ্ৰ মানৱ জাতিয়ে নিজকে চিনিব লাগিব আৰু শান্তি, একতা, সমতা তথা প্ৰকৃতিৰ সৈতে সমন্বয় ৰাখি নতুন সমাজ গঢ়ি তুলিব লাগিব বুলি তেওঁ আহ্বান জনায়।

মাধৱ গগৈয়ে সতৰ্ক কৰি কয় যে, যদি মানৱ সমাজে সময় থাকোঁতেই নিজৰ পথ সংশোধন নকৰে, তেন্তে ভৱিষ্যতে মানৱ জাতিৰ অস্তিত্ব গভীৰ সংকটত পৰিব পাৰে।

Northeast News India

মানৱ জাতিয়ে সদায় পশু পক্ষীৰ পৰা জ্ঞান লাভ কৰা দৰকাৰ

মানৱ জাতিয়ে সদায় প্ৰকৃতি আৰু পশু পক্ষী ক অনুকৰণ কৰি চলিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। পশু পক্ষীয়ে যেনেকৈ নিজৰ নিজৰ ধৰ্ম পালন কৰিছে, মানৱ জাতিয়েও পশু পক্ষীৰ পৰা জ্ঞান অৰ্জন কৰিলে সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ কল্যাণ হ'ব।।

শ্ৰী মাধৱ গগৈ 

অসম।।

Northeast News India 

মানুহক মানুহ হিচাপে চাওক

জীয়াই থাকোঁতেই মানুহক মানুহ হিচাপে চাওক
এজন মানুহ জীয়াই থাকে—

নীৰৱে হাঁহে, নীৰৱে কান্দে।

বুকুৰ ভিতৰত কিমান যে ধুমুহা বৈ থাকে,

কিমান যে অপূৰ্ণ বেদনা বুকুত কঢ়িয়াই

তেওঁ প্ৰতিদিনে আগবাঢ়ি যায়—

সেয়া হয়তো তেওঁৰ অতি ওচৰৰ মানুহেও নাজানে।
কেতিয়াবা তেওঁ দুবেলা খাবলৈ পাইছেনে নাই,

ৰাতিটো শান্তিৰে শুব পাৰিছেনে নাই,

অসুখত কোনোবাই তেওঁৰ কাষত আছেনে নাই,

জীৱনৰ বোজাই তেওঁৰ বুকুখন

কিমান গধুৰ কৰি তুলিছে—

এবাৰ মাথোঁ সুধি চোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল।
কিন্তু আমি বহু সময়ত সুধিবলৈ পাহৰি যাওঁ—

“তুমি কেনে আছা?”
মানুহজন জীয়াই থকা সময়ত

এষাৰ মৰমৰ কথা ক’বলৈ আমাৰ সময় নাথাকে,

এখন সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ আমাৰ মন নকৰে।

কিন্তু যেতিয়া সেই মানুহজন

চিৰদিনৰ বাবে আঁতৰি যায়,

তেতিয়া চকুত পানী আহে,

মুখত তেওঁৰ গুণগান উঠে,

ফুলেৰে সজোৱা হয় তেওঁৰ শেষ যাত্ৰা।
কিন্তু এবাৰ ভাবক—
মৃত্যুৰ পিছত দিয়া ফুলে

জীয়াই থকা অৱস্থাৰ ক্ষুধা পূৰাব পাৰেনে?

মৰণৰ পিছৰ অশ্ৰুৱে

জীয়াই থকা সময়ৰ নিঃসংগতাৰ বেদনা

মচিব পাৰেনে?
নোৱাৰে।
সেয়ে, হে পৃথিৱীৰ মানৱ জাতি —
মানুহক মৃত্যুৰ পিছত সন্মান দিয়াৰ আগতেজীয়াই থকা সময়তেই সন্মান দিয়ক।
কোনোবাই নীৰৱ হৈ থাকিলে সুধিব—

“তোমাৰ মনটো ভাল আছেনে?”
কোনোবাই ভোকত থাকিলে

এমুঠি আহাৰ আগবঢ়াওক।
কোনোবাই বিপদত পৰিলে

তেওঁক অকলে এৰি নিদিব।
কোনোবাই কান্দিব নোৱাৰি হাঁহি থাকিলে,

তেওঁৰ হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থকা

কান্দোনটো এবাৰ অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক।
কাৰণ—

মানুহৰ জীৱন অমূল্য,

কিন্তু জীৱনৰ সময় অতি ক্ষণস্থায়ী।
এদিন হয়তো আপোনাৰ কাষৰ মানুহজন নাথাকিব।

তেতিয়া তেওঁৰ বাবে কিমান কথা ক’লেও,

কিমান ফুল আগবঢ়ালেও,

কিমান অশ্ৰু বিসৰ্জন দিলেও—

তেওঁ আৰু সেই মৰমখিনি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব।
সেয়ে আজি, এই মুহূৰ্ততে—

আপোনাৰ কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ লওক।

এষাৰ মৰমৰ কথা কওক।

ক্ষমা কৰিবলগীয়া থাকিলে ক্ষমা কৰক।

সহায় কৰিব পৰা থাকিলে সহায় কৰক।

আৰু মানুহক মানুহ হিচাপে ভালপাওক।
কাৰণ—
মানুহ মৰাৰ পিছত

“ভাল মানুহ আছিল” বুলি কোৱাতকৈ,

মানুহ জীয়াই থাকোঁতেই

তেওঁক ভাল মানুহৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোৱেই

প্ৰকৃত মানৱতা।
✊ পৃথিৱীৰ মানৱ জাতিৰ প্ৰতি এক শক্তিশালী আহ্বান
হে মানুহ!
এবাৰ নিজৰ হৃদয়ক সুধক—

আপোনাৰ চৌপাশে কিমানজন মানুহ

জীয়াই জীয়াই মৰিছে?
কিমানজনে হাঁহিৰ আঁৰত কান্দি আছে?

কিমানজনে ভোক লুকুৱাই আছে?

কিমানজনে অসুখ লুকুৱাই আছে?

কিমানজনে অকলে ৰাতি পাৰ কৰিছে?

কিমানজনে কেৱল এষাৰ মৰমৰ মাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে?
তেওঁলোকক মৃত্যুৰ পিছত ফুল নিদিব—

জীয়াই থাকোঁতেই এখন হাত আগবঢ়াওক।
মৃত্যুৰ পিছত কান্দিবলৈ নাথাকক—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ চকুৰ পানী মচি দিয়ক।
মৃত্যুৰ পিছত গুণগান গাবলৈ নাথাকক—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ মূল্য বুজক।
মৃত্যুৰ পিছত “ভাল মানুহ আছিল” বুলি নক’ব—

জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁক ভালপোৱাৰ সাহস কৰক।
মানুহক জাতি, ধৰ্ম, ভাষা, বৰ্ণ, ধন-সম্পত্তি বা সামাজিক পৰিচয়েৰে নহয়—

প্ৰথমে এজন মানুহ হিচাপে চাওক।
কাৰণ আপোনাৰ হাতত হয়তো কাৰোবাৰ জীৱন সলনি কৰি দিয়াৰ ক্ষমতা আছে।

আপোনাৰ এষাৰ মৰমৰ কথাই হয়তো কাৰোবাক আকৌ জীয়াই থকাৰ সাহস দিব পাৰে।

আপোনাৰ এখন সহায়ৰ হাতে হয়তো কাৰোবাক অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ আনিব পাৰে।
সেয়ে আৰু পলম নকৰিব।
আজিয়েই কাৰোবাৰ খবৰ লওক।

আজিয়েই কাৰোবাক ক্ষমা কৰক।

আজিয়েই কাৰোবাৰ কাষত থিয় হওক।

আজিয়েই কাৰোবাক কওক—

“তুমি অকলশৰীয়া নহয়, মই তোমাৰ লগত আছোঁ।”
মনত ৰাখক—
মৃত্যুৰ পিছত হাজাৰজন মানুহে কান্দিলেও

এজন মৃত মানুহে সেই কান্দোন অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু—
জীয়াই থকা এজন মানুহৰ কাষত

এজন মানুহ আন্তৰিকভাৱে থিয় হ’লেই

এখন জীৱন সলনি হ’ব পাৰে।
সেয়ে আহক—

আমি এনে এখন সমাজ গঢ়োঁ,

য’ত মানুহক হেৰুওৱাৰ পিছত নহয়,

জীয়াই থাকোঁতেই মানুহৰ মূল্য বুজা হয়।
য’ত শ্মশানত ফুলতকৈ

জীৱনত মৰম বেছি হয়।
য’ত মৃত্যুৰ পিছৰ অশ্ৰুতকৈ

জীৱনৰ সময়ত দিয়া সহায়ৰ হাত বেছি মূল্যবান হয়।
য’ত “মানৱতা” কেৱল এটা শব্দ নহয়—

মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত

জীয়াই থকা এক বাস্তৱ সত্য হয়।
**মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই ভালপাওক।
মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সন্মান দিয়ক।

মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সহায় কৰক।

কাৰণ মৃত্যুৰ পিছত কৰা মৰম

কেৱল স্মৃতি হৈ ৰয়—

কিন্তু জীয়াই থাকোঁতে কৰা মৰমে

এটা জীৱন ৰক্ষা কৰিব পাৰে।**

শ্ৰী মাধৱ গগৈ
অসম

Northeast News India