এজন মানুহ জীয়াই থাকে—
নীৰৱে হাঁহে, নীৰৱে কান্দে।
বুকুৰ ভিতৰত কিমান যে ধুমুহা বৈ থাকে,
কিমান যে অপূৰ্ণ বেদনা বুকুত কঢ়িয়াই
তেওঁ প্ৰতিদিনে আগবাঢ়ি যায়—
সেয়া হয়তো তেওঁৰ অতি ওচৰৰ মানুহেও নাজানে।
কেতিয়াবা তেওঁ দুবেলা খাবলৈ পাইছেনে নাই,
ৰাতিটো শান্তিৰে শুব পাৰিছেনে নাই,
অসুখত কোনোবাই তেওঁৰ কাষত আছেনে নাই,
জীৱনৰ বোজাই তেওঁৰ বুকুখন
কিমান গধুৰ কৰি তুলিছে—
এবাৰ মাথোঁ সুধি চোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল।
কিন্তু আমি বহু সময়ত সুধিবলৈ পাহৰি যাওঁ—
“তুমি কেনে আছা?”
মানুহজন জীয়াই থকা সময়ত
এষাৰ মৰমৰ কথা ক’বলৈ আমাৰ সময় নাথাকে,
এখন সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ আমাৰ মন নকৰে।
কিন্তু যেতিয়া সেই মানুহজন
চিৰদিনৰ বাবে আঁতৰি যায়,
তেতিয়া চকুত পানী আহে,
মুখত তেওঁৰ গুণগান উঠে,
ফুলেৰে সজোৱা হয় তেওঁৰ শেষ যাত্ৰা।
কিন্তু এবাৰ ভাবক—
মৃত্যুৰ পিছত দিয়া ফুলে
জীয়াই থকা অৱস্থাৰ ক্ষুধা পূৰাব পাৰেনে?
মৰণৰ পিছৰ অশ্ৰুৱে
জীয়াই থকা সময়ৰ নিঃসংগতাৰ বেদনা
মচিব পাৰেনে?
নোৱাৰে।
সেয়ে, হে পৃথিৱীৰ মানৱ জাতি —
মানুহক মৃত্যুৰ পিছত সন্মান দিয়াৰ আগতেজীয়াই থকা সময়তেই সন্মান দিয়ক।
কোনোবাই নীৰৱ হৈ থাকিলে সুধিব—
“তোমাৰ মনটো ভাল আছেনে?”
কোনোবাই ভোকত থাকিলে
এমুঠি আহাৰ আগবঢ়াওক।
কোনোবাই বিপদত পৰিলে
তেওঁক অকলে এৰি নিদিব।
কোনোবাই কান্দিব নোৱাৰি হাঁহি থাকিলে,
তেওঁৰ হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থকা
কান্দোনটো এবাৰ অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক।
কাৰণ—
মানুহৰ জীৱন অমূল্য,
কিন্তু জীৱনৰ সময় অতি ক্ষণস্থায়ী।
এদিন হয়তো আপোনাৰ কাষৰ মানুহজন নাথাকিব।
তেতিয়া তেওঁৰ বাবে কিমান কথা ক’লেও,
কিমান ফুল আগবঢ়ালেও,
কিমান অশ্ৰু বিসৰ্জন দিলেও—
তেওঁ আৰু সেই মৰমখিনি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব।
সেয়ে আজি, এই মুহূৰ্ততে—
আপোনাৰ কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ লওক।
এষাৰ মৰমৰ কথা কওক।
ক্ষমা কৰিবলগীয়া থাকিলে ক্ষমা কৰক।
সহায় কৰিব পৰা থাকিলে সহায় কৰক।
আৰু মানুহক মানুহ হিচাপে ভালপাওক।
কাৰণ—
মানুহ মৰাৰ পিছত
“ভাল মানুহ আছিল” বুলি কোৱাতকৈ,
মানুহ জীয়াই থাকোঁতেই
তেওঁক ভাল মানুহৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোৱেই
প্ৰকৃত মানৱতা।
✊ পৃথিৱীৰ মানৱ জাতিৰ প্ৰতি এক শক্তিশালী আহ্বান
হে মানুহ!
এবাৰ নিজৰ হৃদয়ক সুধক—
আপোনাৰ চৌপাশে কিমানজন মানুহ
জীয়াই জীয়াই মৰিছে?
কিমানজনে হাঁহিৰ আঁৰত কান্দি আছে?
কিমানজনে ভোক লুকুৱাই আছে?
কিমানজনে অসুখ লুকুৱাই আছে?
কিমানজনে অকলে ৰাতি পাৰ কৰিছে?
কিমানজনে কেৱল এষাৰ মৰমৰ মাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে?
তেওঁলোকক মৃত্যুৰ পিছত ফুল নিদিব—
জীয়াই থাকোঁতেই এখন হাত আগবঢ়াওক।
মৃত্যুৰ পিছত কান্দিবলৈ নাথাকক—
জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ চকুৰ পানী মচি দিয়ক।
মৃত্যুৰ পিছত গুণগান গাবলৈ নাথাকক—
জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ মূল্য বুজক।
মৃত্যুৰ পিছত “ভাল মানুহ আছিল” বুলি নক’ব—
জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁক ভালপোৱাৰ সাহস কৰক।
মানুহক জাতি, ধৰ্ম, ভাষা, বৰ্ণ, ধন-সম্পত্তি বা সামাজিক পৰিচয়েৰে নহয়—
প্ৰথমে এজন মানুহ হিচাপে চাওক।
কাৰণ আপোনাৰ হাতত হয়তো কাৰোবাৰ জীৱন সলনি কৰি দিয়াৰ ক্ষমতা আছে।
আপোনাৰ এষাৰ মৰমৰ কথাই হয়তো কাৰোবাক আকৌ জীয়াই থকাৰ সাহস দিব পাৰে।
আপোনাৰ এখন সহায়ৰ হাতে হয়তো কাৰোবাক অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ আনিব পাৰে।
সেয়ে আৰু পলম নকৰিব।
আজিয়েই কাৰোবাৰ খবৰ লওক।
আজিয়েই কাৰোবাক ক্ষমা কৰক।
আজিয়েই কাৰোবাৰ কাষত থিয় হওক।
আজিয়েই কাৰোবাক কওক—
“তুমি অকলশৰীয়া নহয়, মই তোমাৰ লগত আছোঁ।”
মনত ৰাখক—
মৃত্যুৰ পিছত হাজাৰজন মানুহে কান্দিলেও
এজন মৃত মানুহে সেই কান্দোন অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে।
কিন্তু—
জীয়াই থকা এজন মানুহৰ কাষত
এজন মানুহ আন্তৰিকভাৱে থিয় হ’লেই
এখন জীৱন সলনি হ’ব পাৰে।
সেয়ে আহক—
আমি এনে এখন সমাজ গঢ়োঁ,
য’ত মানুহক হেৰুওৱাৰ পিছত নহয়,
জীয়াই থাকোঁতেই মানুহৰ মূল্য বুজা হয়।
য’ত শ্মশানত ফুলতকৈ
জীৱনত মৰম বেছি হয়।
য’ত মৃত্যুৰ পিছৰ অশ্ৰুতকৈ
জীৱনৰ সময়ত দিয়া সহায়ৰ হাত বেছি মূল্যবান হয়।
য’ত “মানৱতা” কেৱল এটা শব্দ নহয়—
মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত
জীয়াই থকা এক বাস্তৱ সত্য হয়।
**মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই ভালপাওক।
মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সন্মান দিয়ক।
মানুহক জীয়াই থাকোঁতেই সহায় কৰক।
কাৰণ মৃত্যুৰ পিছত কৰা মৰম
কেৱল স্মৃতি হৈ ৰয়—
কিন্তু জীয়াই থাকোঁতে কৰা মৰমে
এটা জীৱন ৰক্ষা কৰিব পাৰে।**
শ্ৰী মাধৱ গগৈ
অসম
Northeast News India
